نجف اشرف

در سکوت نجف، وقتی دست‌های خادمان به آرامی بر ضریح می‌نشیند، انگار زمان هم مکث می‌کند…

غبار که از میان می‌رود، نه فقط فلز و نقره، که دل‌ها هم سبک‌تر می‌شوند.

گلاب که بر ضریح می‌نشیند، عطرش تا عمق جان زائران می‌دود؛

و چشم‌هایی که دور یا نزدیک ایستاده‌اند، بی‌اختیار خیس می‌شود… نه از غم، از شوق.

اینجا، هر ذره غبار که پاک می‌شود، انگار باری از دل کسی برداشته می‌شود؛

و نام علی (ع)، آرام‌تر از همیشه، در دل‌ها جاری می‌ماند…